Tantra begint voor mij niet in contact met een ander, maar in alleen zijn. Ooit, in coronatijd, deed ik een tantra cursus thuis omdat groepen niet goed mogelijk waren. Daar, in mijn eigen huiskamer, viel iets op zijn plek: de echte beoefening begint niet buiten jezelf, maar in jezelf.
In die periode deed ik veel meditatie, ademwerk en oefeningen gericht op compassie. Ik kwam mijn eigen spanning, gedachten en pijnstukken tegen. En ik leerde er niet van weg te gaan, maar er doorheen te ademen. Gewoon blijven, met wat er is. Dat was niet zacht of makkelijk, maar wel mega helder.
Contact met jezelf
Want hoe kun je echt in contact zijn met een ander als je nog niet in contact bent met jezelf? Met wie of wat heeft de ander dan eigenlijk contact? Hoe laat je jezelf aanraken door alles wat in je leeft: je gedachten, emoties, sensaties? Als dat niet echt lukt, wordt verbinding met een ander vaak iets dat snel wordt ingevuld, in plaats van iets dat echt gedragen wordt.
Voor mij zit daar de kern: eerst leren aanwezig zijn bij jezelf, ook als het onrustig is. Dan pas ontstaat er ruimte om samen te zijn zonder dat je jezelf kwijtraakt in wat er tussen twee mensen gebeurt.
Eerst mezelf fixen dan?
En dat betekent niet dat je eerst alles moet kunnen fixen of oplossen in jezelf. Het gaat juist om leren blijven, ook als je merkt dat je jezelf in de weg zit. Dat moment dat je denkt: ik weet even niet wat er in mij gebeurt. Dat je daar bij leert blijven. En als je daar een oordeel over hebt, dáár weer bij blijven.
Ik zie het ook heel concreet in mijn lichaam. Hoe ik kan aanspannen, hoe ik kan weglopen in mijn hoofd, hoe ik mezelf soms letterlijk niet meer voel. En juist door daar niet meteen iets aan te doen, maar het te laten bestaan, ontstaat er iets zachts. Iets wat niet gestuurd is.
Écht contact
Vanuit daar wordt contact met een ander anders. Minder vanuit automatisch reageren of vullen wat leeg voelt. Meer ruimte om te merken wat er echt gebeurt, voordat je er iets van maakt of het invult.